Το Δέντρο που Πληγώναμε...έγινε στάχτη!

Δε πειράζει. Έτσι. Στα σκατά. Και πιό βαθειά!

Για τους γαμόσπιτους τι να πεί κανείς? Να αρχίσω να βρίζω πολιτικούς?

Δεν θα με διαβάσει κανείς? Τι, να γίνω γραφικός? Ποτέ!

Αυτό που έχω να πώ για τις πυρκαβλιές, είναι ότι φταίμε και μείς. Δε μπορεί ρε φίλε να παγαίνεις και να χτίζεις μέσα στα δέντρα και να μη ρίχνεις ούτε μια «αποψίλωση» που λέγαμε και στο στρατό (ξεχορτάριασμα), να μη έχεις μια μάνικα χοντρή σα βοιδόπουτσα και να μου χεις το λαστιχάκι αγορασμένο απ το Jumbo, μαζί με τη πλαστική πισίνα του γιόκα σου.

Και ξέρεις καλοδιπλωμένο γύρω απ τη βάνα στο μπαλκόνι, να καταβρέχουμε το απόγευμα που θα κατουρήσει ο μπούλης, ή ο μπούμπης...(παιδί ή σκυλί δηλ.). Αχ, ξέχασα να ποτήσω το βασιλικό (με σκόρδο?)...Γύρνα Θανάση...καλά που το θυμήθηκα...(κι όλα αυτα στο δρόμο για Θεσσαλονίκη, έξω απ τη Θήβα).

Δε μπορεί ρε φίλε, εμείς οι υπόλοιποι να ζούμε στα σκατα της Κυψέλης, της Καλλιθέας, του Γκύζη, της Νίκαιας και σύ να μου χτίζεις μες τα έλατα και να θες και 2 Μagirus Deutz της Πυροσβεστικής απ έξω απ τη πόρτα σου, ας σούν ας πάσιμπολ, ναούμε! Κάνε και συ κάτι. Τράβα στο Δήμαρχο της περιοχής στον Παπά, στον Ενομοτάρχη και πες του...τι ζίνεται όρε σύντεκνε, θα κάνουμε ζώνες πυρόσβετσης?

Θα βάλουμε βάνες? Ξεκαθάρισε ότι μιλάς για Βάνες Νερού. Επειδή οι Δήμαρχοι τα τελευταία χρόνια αντι για βάνες, φέρνουν Κουβανές για το καρναβάλι, ενώ τα δένδρα καίγονται. Λεφτάαα, να λεφτά με το τσουβάλι για να φέρουν μαύρα ξέκολα να καυλώνουν οι μπαρμπάδες στις παρελάσεις και να τους ξαναψηφίζουν μετά, για να ξανακαούν τα δέντρα μετά. Ε, και το καλοκαιράκι, θα σκουπίσουν λίγο τις παραλίες, θα βάλουν εκεί τίποτα μετανάστες να μαζέυουν γόπες και καπότες να πάνε οι γριές στις πανέμορφες και πεντακάθαρες παραλίες της Αττικής, 6-8π.μ., να κάνουν αμμόλουτρα, να γεννήσουν και κάνα αυγό στην άμμο να μη χαθεί το είδος!

Τα βράδυα όλο και κάτι ετοιμάζουν...απο πολιτισμικές εκδηλώσεις, κάτι παρακμιακές συναυλίες που και να μη πας, κοιμάσαι μόνο που το σκέφτεσαι, με τη Μελίνα Τανάγρη, τη Γιώτα Μπισπίκη, και τη Εφη Θώδη! Επίσης βάζουνε κει τίποτα κακομαθημένα σχολιαρόπαιδα που ο μπαμπάς τους είναι στο Δημοτικό συμβούλιο και κάνουν συναυλία Ραπ (λολ) και είναι οι παπούδες απο κάτω και βλέπουνε και νοσταλγούν βραδυές με τον Αττίκ και τον Γούναρη, τέτοια σκηνικά...εκεί πάνε τα λεφτά. Α, ξέχασα...δε μπέστ...Κατασκηνώσεις...μμμμ τι ωραία που περνάμε....Βρε Κωστάκη, πήγαινε να παίξεις με την Ανθούλα...ΟΧΙ, εγώ θέλω τον Gormiti!

Σίγουρα, δεν είναι όλα αυθαίρετα, ούτε κάθε σπιθαμή που καίγεται κάθε χρόνο μοσχοπουλιέται μετά απ το κράτος. Όχι! Αλλά βλέπεις κάτι σπίτια στα μπετά ακόμα που είναι στη κορυφή ενός βουνού και προσπαθείς να δείς που είναι ο δρόμος?!!? Και δρόμος πουθενά, λες και φύτρωσε (ρίχτε μια ματιά στα περίχωρα της Αθήνας, όταν πηγαίνετε για μπάνιο, ή εκδρομές γενικά), θα δείτε πάρα πολλά κραυγαλέα παραδείγματα, στη μέση του πουθενά που βέβαια τα πιο πολλά είναι στα μπετά ακόμα εδώ και χρόνια. Kάποιο φάβο έχει η λάκα?!!?

Έτσι που λέτε, δεν αρκεί να είσαι δημότης, πρέπει να το αποδεικνύεις κιόλας, γιατί αν εσύ δε πάρεις μέτρα γιατο σπίτι σου γιατί να πάρει η πυροσβεστική? Αφού ξέρεις ότι ζείς σε ένα μπουρδέλο Κράτος, με ΜΗΔΕΝ υποδομές, γιατί περιμένεις απ αυτό? Το κράτος τη Πυροσβεστική την έχει στη ζήτα! Δεν επαρκούν οι δυνάμεις και το έδαφος είναι δύσβατο εως αδιάβατο, δε μπορεί η Πυροσβεστική στις πιο πολλές περιπτώσεις να σώσει όλα τα σπίτια, και φυσικά ούτε το Δάσος.

Αφού λοιπόν ρε φίλε, ξοδεύεις να χτίσεις ένα σπίτι, της τάξεως των 300.000 ευρώ, δε μιλάω για της καλύβες με τσιμεντόλιθους, που μένουν μέσα κάτι γεροντάκια που...τελος πάντων, γιατί ρε φίλε δε ξοδεύεις, λίγα παραπάνω να κόψεις λίγα δέντρα, με τους γείτονες σου, άλλωστε το γαμάτε που το γαμάτε εκει πέρα, αλλά για τη δική σου ασφάλεια και το καλό του υπόλοιπου δάσους, κάντε ζώνες πυρόσβεσης, βάλτε βάνες, προμηθευτείτε μάνικες, δεξαμενές με βρόχινο νερό (ίσως), εφόσον ξέρετε ότι το κακό θα γίνει, όχι μπορεί, ΘΑ γίνει, όπως γίνεται κάθε χρόνο. Είσαι νόμιμος? ΟΚ. Είσαι παράνομος? Κομμάτια να γίνει, αν είσαι ο φύλακας του Δάσους. Μια φορά υποχρέωση δε σου χουμε, αλλά κάνε και συ κάτι, λίγο φιλότιμο, ας μη φωνάζει μόνο ο κλέφτης σ αυτό το τόπο.

ΜΠΑΣΚΕΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε να κάνουμε οι άνθρωποι, άντρες/γυναίκες, απ τη στιγμή που στεκόμαστε στα πόδια μας και μας πετάνε μια μπάλα, είναι να την κλοτσάμε. Αυτό έκανα και γώ μικρός μέχρι και λίγο μετά την εφηβεία. Αυτό έκαναν και πολλοί άλλοι, και συνεχίζουν να κάνουν όλα τα ανθρωπάκια που μεγαλώνουν σιγά σιγά. Κάποιοι διαλέγουν να το κάνουν και επάγγελμα και καλά κάνουν είναι πολύ προσοδοφόρο.

Πως γίνεται όμως να κάνεις κάτι μιά ζωή και να μη το κάνεις καλά? Σε γενικές γραμμές. Για μένα δε γίνεται, ή μάλλον δε πρέπει να αφήνουν να συμβαίνει, όσοι το παίρνουν στα σοβαρά. Αν έχεις ταλέντο, φτάνεις κάπου καλά. Αν δεν έχεις, φτάνεις στο να πλαισιώνεις κατάλληλα αυτούς που έχουν. Και όλοι μαζί φέρνουμε το αποτέλεσμα.

Το 2004 ήταν η θεά τύχη μαζί μας (γιατί ούτε 3αρες ούτε 4άρες ρίξαμε για να αποδειχτεί το αντίθετο), αλλά πάνω απ όλα η δύναμη της πρόκλησης μας έκανε να πιστέψουμε πως έχουμε ελπίδες και να αγωνιστούμε, με όποια και όσα όπλα είχαμε, αλλά, με όλη μας την αξιοπρέπεια, κυρίως. Αυτοί είμασταν, αυτό ξέραμε και με λίγο κωλοδάχτυλο της τύχης τα καταφέραμε να το σηκώσουμε. Έτσι απλά. Δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε. Ήμασταν το αουτσάιντερ και γουστάραμε.

Φέτος. Τι έφταιξε? Οι παίκτες? Ο Ρεχάγκελ? Τα πρίμ?

Για μένα αυτό που φταίει είναι η νοοτροπία και η φιλοσοφία γύρω απ το θέμα όλων. Απο που να πιάσω? Πείτε μου μιά μεγάλη ομάδα στην Ελλάδα που να έχει φυτώρια και ακαδημίες. Απο κει ξεκινάει το πρόβλημα. Γιατί αν περιμένουμε να ξαναρθει η τύχη του 2004 θα περιμένουμε για πάααρα πολύ.Τώρα θα γίνω μαλάκας ρομαντικός και προβλεπόμενος αν πώ οτι... «που είναι η πολιτεία, τι κάνουν οι παράγοντες, βάλε λεφτά Υπουργέ, φτιάχτε γήπεδα, φέρτε μας πουτάνες, σφαξτε αρνιά, τζάμπα μπριζόλα, φρι πορν, ΧΧΧ, 666....»

Κι όμως για σκεφτείτε κάτι. Το 1987 όταν πήραμε το Ευρωπαϊκό στο μπάσκετ, (ήμουν τότε, 18), και τα έζησα, καλά δεν ήταν και Κατοχή, απλά τότε εξαφανίστηκαν ξαφνικά, όλες οι αλάνες ποδοσφαίρου, όλα τα αυτοσχέδια, χωμάτινα «γηπεδάκια» ποδοσφαίρου, καλύφθηκαν με μπετό, η άσφαλτο, και μπήκανε ΜΠΑΣΚΕΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ.

Τα παιδιά με τα πρησμένα καλάμια, τα σκισμένα γόνατα, το αποφασιστικό βλέμμα, και τα τρύπια adidas του Karlheinz Rummenige δώσαν τη θέση τους στους «μπζηλούς» με τις βερμούδες και τα Top Ten. Έκτοτε το Ελληνικό μπάσκετ είναι σε μία σεβαστή θέση, παγκοσμίως, με σταθερές αποδόσεις σε έπαθλα και τίτλους, ανεξαρτήτως συνθέσεων, προπονητών, παραγόντων, κυβερνήσεων σε Ευρωπαικό και παγκόσμιο, σε Συλλογικό ή Εθνικό επίπεδο. Και να τα «κλειστά» να τα «ανοιχτά» να οι προβολείς να και οι θεατές απ τις γύρω πολυκατοικίες, να κι ο παππούς με το φανελάκι...που μας έσκιζε τις ποδοσφαιρόμπαλες γιατί του χαλάγαν τις γαρδένιες.

Το ποδόσφαιρο που είναι? Μήπως δεν έχουμε χώρους? Ναι, τώρα που το σκέφτομαι είναι ορεινή χώρα η Ελλάδα...που να βρείς απλωσιά? Στο Θεσσαλικό κάμπο? Τη τρύπα του Καραμανλή μετά τις στροφές της Βάρκιζας, όλοι τη ξέρετε. Αυτή έγινε πριν πολλά χρόνια. Η 2η τρύπα στο ίδιο σημείο έγινε μετά απο πολλά χρόνια απ τη πρώτη. Είχαμε μουνί, αποκτήσαμε και κώλο. Τα Γήπεδα στον Άγιο Κοσμά πως τη γλύτωσαν και δε τα κάνανε κι αυτα μουνί καπέλο, ένας θεός ξέρει. Αλλά και πάλι φαντάσματα έχουν καταντήσει. Και κάποιοι «έξυπνοι» που ξέραν απο μπάλα, του έδωσαν τη χαριστική βολή...ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ 5Χ5!!!

Χμ, έξυπνο, αλλά αρχίδια...

Τι να παίξεις εκεί μωρέ?!?!? Το ποδόσφαιρο θέλει άπλα. Που να παίξεις στο κοτέτσι?

Που να τριπλάρεις? μην ακούτε που λένε μαλακίες, ότι και καλά μαθαίνεις εκεί ντρίπλες αλα Μαραντόνα, οτι γίνεσαι πιο τεχνικός και καλά, και ότι μαθαίνεις πάσες.

Κατ αρχάς δε μπορείς να ρίξεις δυνατό σουτ, μακρινό, ώστε να μάθεις, δε μπορείς να σεντράρεις, μακρυά, ώστε να μάθεις, δε μπορείς να αναπτύξεις, πλήρη τακτική μιας 11αδας, ώστε να μάθεις, δε μπορείς να τρέξεις και να αποκτήσεις, πνευμόνια, γιατί μόλις τελειώσεις απ αυτό γεια σας, δεν υπάρχει time out στο ποδόσφαιρο, ούτε 100 αλλαγές, ούτε είναι 30 μέτρα το γήπεδο, αλλά 80...

Πάνε εκεί τώρα κάτι άτομα και νομίζουν ότι κάτι κάνουν. Για μένα η μπάλα ή το ποδόσφαιρο τελείωσε το ’87. Έπαιξα μπάσκετ δε το κρύβω. Τι να έκανα, είχα ενέργεια και έπρεπε να τη βγάλω. Ήθελα να τρέξω. Να πηδήξω...ναι...Αλλά ήμουν κουμπούρας... Δε κατηγορώ το μπάσκετ. Αλλά α γαμήσου κιόλας.

Σε διάφορα ταξίδια στην επαρχία, βλέπω κάτι χωμάτινα γηπεδάκια, με κάτι σκουριασμένα δοκάρια, και δίχτυα βρακολάστιχα, με λίγη χλόη να φυτρώνει δειλά δειλά γύρω γύρω και με πιάνει μιά μελαγχολία, μα μια μελαγχολία...κοιτάω γύρω μου αλλά που να βρώ 21 κωλόπαιδα να παίξω. Και τα χωριά έρημα, σαν τα γηπεδάκια τους.

Θυμάμαι στο χωριό του πατέρα μου, μικροί παίζαμε στη «πλατεία» του χωριού. Όταν λέμε πλατεία εννοούμε το παλιό εγκαταλελλειμένο σχολείο με την αυλή του που βρισκόταν στο κέντρο του χωριού με την αυλή 30 μέτρα μήκος ωφέλιμο και 20 πλάτος, με τα ξαχρίσματα, που στα δεξιά όπως κοιτάμε το σχολείο είχε φυσικό όριο μια σειρα κυπαρίσια, ένα γέρο πλάτανο κοντά στη κυρίως πόρτα και λίγο δεξιά, όπου το χρησιμοποιούσαμε ώς το ένα δοκάρι του «κάτω τέρματος», κι ας είχε περιφέρεια 3 μέτρα (που σημαίνει ότι ξεχνάμε το δοκάρι και μέσα), και για το άλλο δοκάρι βαζαμε ότι βρίσκαμε.

Στην πάνω μεριά είχε 2 δέντρα, απροσδιορίστου είδους, έτσι μια λίγο Τιμ Μπάρτον κατάσταση, που τα είχαμε ώς το «πάνω τέρμα», όπου εκεί στα πανυγήρια και το Πάσχα, γινόντουσαν οι σφαγές των ζώων να φάει η φυλή μας, έρεε το αίμα, δε παίζαμε για κάνα 5 μέρες. Άσε που ερχόντουσαν κάτι αγρότες εκεί και παρκάραν τα μουλάρια. Που να πλησιάσεις μετά, να φας κάνα κουτουπιέ απ το μουλάρι, θα το κάνεις μεταγραφή στον Πανιώνιο μετά. Και που λέτε γιατι λέω πάνω και κάτω τέρμα, επειδή ο χώρος είχε και κλήση και χώμα με πέτρες κάτω. Έπεφτες και σε έπαιρνε το 166 κατ ευθείαν. Ήταν ελαφρώς κατηφορικά. Με ούριο άνεμο δηλαδή ένα δυνατό σουτ δεν είχε τίποτα να ζηλέψει απο ενός επαγγελματία... Τέλοσπάντων, εκεί παίζαμε. Να βλέπεις τώρα ομάδες, ο ένας να φοράει αθλητικά ο άλλος σκαρπίνια, ο άλλος γαλότσες, ο άλλος αρβύλες, ο άλλος σαγιονάρες, μια AllWeather κατάσταση, ανεξαρτήτως εποχής. Όποιος πέρναγε απο κεί, είτε πήγαινε στη δουλειά, είτε σε γάμο, ένα σουτ θα το ριχνε. Ο καλύτερος είχε σκάσει με σαμπώ μπλέ και έπαιζε, με μαγιώ πριν πάει για μπάνιο...

Αυτές ήταν, ή, μάλλον και να παραμένουν οι «Ελληνικές υποδομές» και τα «φυτώρια» που τροφοδοτούν το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Πως να μη ξεσκίζονται στις μεταγραφές μετά οι ομάδες μας. Σε μια μέση Ελληνική ομάδα παίζουν 4 ξένοι βασικοί κυρίως σε επιθετικά πόστα. Οι έλληνες είναι στα μετόπισθεν. Που ούτε κι αυτό το κάνουμε καλά. Καθόμασταν και κοιτάγαμε τους Σουηδούς και παίζαμε τρίλυζα. Ρε μπας και τους περάσαμε για το ΙΚΕΑ? Περιμέναμε λέει να ανοίξουν τους διαδρόμους να ξεμαρκαριστεί ένας να του δώσουμε πάσα και να βάλει γκολ... !!! ... Καλά εντάξει, τη σακούλα μη ξεχάσεις.

Αν τα τζάμια δε αρχίσουν να ξανασπάνε απο μπάλα ποδοσφαίρου, δε θα ξαναδούμε την Ομόνοια βράδυ παιδιά. Κοιτάχτε να μην έχετε απαιτήσεις εκτός απ το να παίζουμε αξιοπρεπώς.

Gay Γάμοι. Nα ζήσετε, να ζήσετε....

Τήλος. Δεν έχει τόση σημασία το που. Αν πριν λίγα χρόνια γινόταν ένα γκάλοπ, για το που στην Ελλάδα θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, όλοι θα λέγαμε στη Μύκονο, και για τους πιό πονηρούς στη Λέσβο. Μία η άλλη. Αν είναι να παντρευτείς τον άνθρωπο που αγαπάς τον παντρεύσαι και μέσα σε ΤΑΧΙ, αρκεί ο ταρίφας να πάρει τριπλοκούρσα να χουμε κουμπάρο.

Ντάξει, δεν μπορώ να πώ ότι είμαι προοδευτικός με τη σημασία του «ντάαξει μωρέ», ούτε όμως ότι είμαι και πουριτανός. Είμαι κάπου στο ανάμεσα. Όχι γιατί έχω κατάλοιπα διαφόρων εποχών και επιρροών, αλλά περισσότερο γιατί είμαι πρακτικός άνθρωπος. Οι πρακτικοί πολλές φορές πάμε μονόμπαντα. Όχι αδίκως, όμως. Τετράγωνη λογική = άμεσες λύσεις.

Κάτι πολύ πρακτικό που θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ στο να στρώσει η κοινωνία μας είναι ότι δεν ερχόμαστε πολυ συχνά στην θέση του άλλου. Τι γίνεται όμως όταν ο άλλος δεν έρχεται στη δική μας? Απλό. Τον γαμάμε. Άσχετο.

Έχω συναναστραφεί με διάφορους gay τύπους κατά καιρούς, και δε μπορώ να πώ ότι μ’ ενόχλησε η συμπεριφορά τους, ίσως επειδή ήμουν τυχερός απ την άποψη ότι δεν ήταν «κραγμένοι» και ήταν και αρκετά αξιοπρεπείς, στις «κινήσεις» τους. Όχι κορίτσια, είμαι str8 1000%, αν αναρωτιέστε. Δεν έχω κακές εμπειρίες απ τους «άλλους». Αντίθετα, έχω σκάσει στα γέλια με τον αυθορμητισμό και το χιούμορ τους. Και ούτε όμως μετράω τα λόγια μου αν είναι να πώ, πούστης, αδέρφω, λουκία, λουγκρέτο, λεβεντόκωλος, πισωλούρης, δεντρογαλιά, συκιά, αμαζόνος, εμμανουέλος...κ.τ.λ.

Άλλα δε καταλαβαίνω τον ντόρο γύρο απ το θέμα, όχι όμως απ την πλευρά των straight, αλλά απ τη μεριά των gay. Δεν καταλαβαίνω τη χρησιμότητα του γεγονότος.

Mήπως είμαι καθυστερημένος, ή στόκος, πείτε μου. Εδώ τα straight ζευγάρια κατα ένα μεγάλο ποσοστό τήνουν στο να μην παντρεύονται, επειδή η γυναίκα θέλει καριέρα και γουστάρει πιο πολύ το laptop, απ τα παιδικά κλάματα και τις πάνες, ενώ ο άντρας επειδή «εκεί έξω κάνει μουνοθύελα» και βγήκε το νέο Pro, στο PS3.

«Αυτοί», τι πα να κάνουνε. Τι θέλουν να τους πούμε μπράβο? Ή μήπως «καλούς απογόνους»? Γιατί έτσι όπως το πάνε είναι σα να λέμε «έπεσε κι άλλο ένα κάστρο». Και πες ότι υιοθετούν ένα παιδάκι...το παιδάκι αυτό θα έχει πρόβλημα απ το σχολείο μέχρι τα βαθιά του γεράματα, λόγω της κοινωνίας που όλοι ξέρετε πώς λειτουργεί γύρω απ αυτά τα θέματα. Δεν είναι αμαρτία? Εδώ στο σχολείο αν φοράς γυαλιά σε φωνάζουν γυαλάκια, ή αν έχεις ένα οποιοδήποτε πρόβλημα, υγείας συμπεριφοράς, δε θα έχεις γι αυτό? Και πας στρατό και σε ρωτάει ο Επιλοχίας... «είσαι Ο? ....ΤΟΥ? ....ΤΗΣ?» Εκεί τι λές? ΤΟΥ και ΤΟΥ?!?!!? Ή ΤΗΣ και ΤΗΣ?!?!? Και ξαναζείς σε ακόμα χειρότερο βαθμό τα σχολικά σου χρόνια. Δεν είναι λίγο να «γράφουν» τραγούδια για σένα. Αντρέα-Αντρέα τα μπούτια σου είναι ωραία. Τι κάνεις εκεί πως αντιδράς?

Οκ, πείτε ότι δεν υιοθετούν παιδί. Το μόνο πρακτικό που διαφαίνεται είναι η συντροφικότητα στις προχωρημένες ηλικίες, εκεί που δε μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου και θες ένα στήριγμα και παρέα. Καλές οι γάτες, αλλά δε φημίζονται στο να φτιάχνουν τσάι. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους straight.

Το χω ακόμα λίγο ασύντακτο στο μυαλό μου αλλά το βλέπω λίγο μάταιο στη τελική όλο αυτό. Προσπαθώ να έρθω στη θέση τους, αλλά η πρακτική μου μεριά βαράει κόκκινα. Όπως και με τους αταίριαστους γάμους ή τους γάμους συμφερόντων. Παντρεύτηκε η Λιάνη τον Παπανδρέου... Μισή μερίδα αυτός, κρεβατογεμίστρα αυτή, και το κρεβάτι ΙΚΕΑ. Ορίστε κατάσταση. Αντί να πα να βρεί κάνα τσομπάνη να της αλλάξει τα καντήλια ήθελε «πνευματική τροφή» σου λέει...είμαι πεζός το ξέρω, αλλά δε μπορώ να με φανταστώ να ξυπνάω με τη γιαγιά μου δίπλα. Γαμησέ τα, έχω και κάτι σηκωμάρες πρωί πρωί, άστα να πάνε...

...αλλά καλύτερα σηκωμάρες, παρά απλές κομάρες...

Άντε και στα δικά μας...

ΥΓ. Γερό να ναι και να κατουράει όρθιο....

My secret CUMination its already in your throat ...

Τα ήπιε το τσουλάκι, εμ της το λέγαμε, αμ αυτή, τίποτα...
Έτυχε και ήμουν σε φιλικό σπίτι και είδα για την παρέα τη Εurovision

Δεν υπήρχε περίπτωση να μη σχολιάσω για άλλη μια φορά το Πανευρωπαϊκό αυτό πανηγύρι, που ένας θεός ξέρει πότε θα καταλάβουν όλοι, ότι εάν η Ελλάδα δε διασπαστεί σε Πελλοπόνησο, Στερεά, Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη, Αιγαίο, Ιόνιο δε θα κερδίσουμε ποτέ ξανά. Είναι και μιά ευκαιρία να εξηγήσω και τους λόγους για το πιο παλιό μου κράξιμο για τη Εurovision.

Όπως με το Εuro 2004, έτσι και τώρα δε θα υπάρξει άλλη Σουηδεζομούνα... Και οκ, άλλος ο κώλος της Παπαέλενας κι άλλος της Καλομοίρας. Η μία τουλάχιστον είναι φωνή φωνή και μουνί μουνάρα. Η άλλη είναι λες και τραγουδάει η ανιψιά της Θώδη απ το Άστρος Συχνουρίας. Δε τους καβλώσαμε και πολύ τους Ευρω πέους εφέτο.

Ντάκσει οι Ε.Σ.Σ.Δ, οι Σκανδιναβικές Χώρες, οι Κάτω χώρες, οι Πάνω χώρες το χουν καταλάβει το παραμύθι και σου λέει πάμε για πλάκα. ΑΛΛΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ.
Ο Σουηδός ανταποκριτής αν είδατε δεν ήξερε καν αγγλικά να μιλήσει, η Τσέχα, έκανε λάθος στην απόδοση των πόντων, σκεφτείτε δηλαδή πόσο στ αρχίδια τους είναι. Εμ, βέβαια αυτοί όλοι ξέρουν τι είναι και ως που φτάνουν δε χρειάζεται να στείλουν ΤΟΝ ερμηνευτή ΤΗΝ τραγουδάρα, ΤΗΝ παρουσία. Γιατί ναι μεν σίγουρα έχουν, αλλά δε στέλνουν, γιατί στην ουσία κράζουν τον Θεσμό Eurovision. Kαι Ευρωπαίοι είναι και αισθάνονται και καταξιωμένοι μουσικά είναι. Αν νομίζει ο Κυριακού ότι θα πουλήσει δίσκους στην Ευρώπη πλανάται απλά.

Η Φιλανδία απο πέρσυ στέλνει κάτι παρακμιακούς μεταλάδες να γρατζουνάνε κιθάρες, η Αγγλία μια κατεξοχήν Music Queen πάει άπατη συνεχώς, λες και δε θα μπορούσε να στείλει απ τον George Michael πχ., ή τον Robbie Williams, μέχρι τον τελευταίο εναλλακτικό νεοροκά και να τινάξει την μπάνκα στον αέρα? Μήπως η Ιταλία, δεν μπορεί να έχει ωραία τραγούδια?
Η Γαλλία? Μη με προκαλέσει κανείς να του φέρω παραδείγματα, καλλιτεχνών και τραγουδιών, ας το ψάξει μόνος του.

Οι μόνοι που φαίνεται να το παλεύουν για να στείλουν ενα "καλό" τραγούδι (τρομάρα τους) στη Eurovision είμαστε εμείς, οι Ανατολικές Διεσπασμένες Χώρες, η Τουρκία, το Ισραήλ και κάτι κράτη εν κράτη. Τι προσπαθούμε να αποδείξουμε? Ότι έχουμε μουσική παιδεία και ποιότητα, ή ότι μπορούμε να είμαστε και λίγο παραπάνω pop απ ότι είμαστε ή μήπως ότι είμαστε Ευρώπη επιτέλους? (ο εφιάλτης του Έλληνα Μικρομεσαίου). Ντάξει οι Ανατολικές πρώην Σοβιετοτρεφούμενες χώρες κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη μεταπολιτευτική τους πορεία για ανάπτυξη, εμείς τι? Ακόμα τρίβουμε? Ότι εκτός απο ελαιόλαδο και πορτοκάλια βγάζουμε και Σακίρες? Εγώ και να κερδίζαμε ούτε παραπάνω Έλληνας θα ένιωθα, ούτε και παραπάνω Ευρωπαίος απ όσο είμαι. Ούτε θα είχα καμία αυταπάτη ότι η "αφρόκρεμα" του Ελληνικού 5γράμμου παίζει και pop όσο και η Αγγλία.

θα γράψω κάτι μαύρο τώρα γιατί εκεί γύρισε ο νους μου όταν αντίκρυσα το θέαμα. Τα πολύ ωραία και συγκεντρωτικά πυροτεχνήματα στο Βελιγράδι τα παραλλήλησα με τους βομβαρδισμούς στον πρόσφατο πόλεμο εκεί...σιγουρα το ίδιο θα ένιωσαν πολλές ψυχές εκεί.
Άραγε η Καλομοίρα το ξέρει, ή το θυμάται καν αυτό? Τεσπά.

Aλίκη Αρβανιτίδη – Πασχάλη(ς). Μια σύγχρονη κλασομπανιέρα, σύζυγος, ερωμένη, τσατσά.

Γκόμενα, φίλη, μητέρα, σύζυγος (απατημένη με μία... τέλος πάντων), και πάνω απ όλα βουλευτίνα καθώς πλένει τα πιάτα, γιατί τίποτα δε μπορεί να χαλάσει το σπιτικό της. Μόνο the ‘A’ Bomb!

Κι όμως, το έμπειρο και παρατηρητικό μου μάτι, δεν είδε το όνομα της μεγάλης αυτής δικηγόρου να πλαισιώνει το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Και έτσι στις προηγούμενες εκλογές ψήφισα τυχαία, πάλι απ’ το τσουβάλι. Επειδή δε ξέρω τι να ψηφίσω, και δε παίρνω ψηφοδέλτια που δίνουν στα εκλογικά κέντρα, βάζω το χέρι στι σακούλα σκουπιδιών με τα πεταμένα και ότι πιάσω. Ψήφισα Αλέκα. Δε πειράζει, είχα ψηφίσει και Πλεύρη παλαιότερα. Και είναι καλύτερα να ψηφίζεις αυτούς παρά την απο πάνω κακή Photoshopιά (το κάνεις που το κάνεις ρε συνάδελφε, δείξε και λίγο βυζί έτσι για κίνητρο..) τεσπά. Γιατί, οκ, με τέτοιο βιογραφικό ξενερώνεις. Και να ‘ταν μόνο αυτό. Η Αλίκη δεν έχει το θεό της. Γράφει στο μπαϊράκι απο πάνω «σύζυγος Πασχάλη», πωωω...δηλαδή δε φτάνει που έχει το θράσος να ζητά ψήφους, θέλει και τους fans του Πασχάλη. Κι αυτός τίποτα, ούτε ένα πούτσο να μη ρίξει το παιδί όταν αυτή θα λείπει στα συνέδρια. Και καλά ρε Πασχάλη, δεν έκανες και τίποτα, εγώ σε συγχωρώ, αλλά μόνο εγώ δε φτάνω, αντί να πάρεις το Κούγια δικηγόρο, άλλος καημένος κι αυτός, (έφαγε τις τακουνιές του και ίσιωσε) έβαλες το λύκο να φυλάει τα πρόβατα? Ρε μλκ δε σε σώνει τίποτα τώρα. Είναι συμφωνία αυτή που έκανες?

- Αλίκη: Πασχάλη το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να μπώ εγώ μπροστά και να παραδεχτώ το λάθος σου. Έτσι θα δει ο κόσμος, ότι είμαστε ένα μοντέρνο ζευγάρι, παρά την ηλικία μας, ότι έχουμε αξιοπρέπεια, ότι παρά το κέρατο σε πιπώνω ακόμα, πράγματα κι αξίες, που θα υπερνικήσουν το συμβάν, και με τις γνωριμίες μου στα ΜΜΕ, το γεγονός θα αποσιωπηθεί εύκολα.

- Πασχάλης: Αν μια μέρα σε χάσω, Αν μια μέρα...

- Αλίκη: Όχι μη το ξαναπείς καταντάει μαλακία, έχω βαρεθεί...λοιπόν, θα κάνουμε αυτό που λέω εγώ. Δε φτάνει που σου πλένω τα σώβρακα, δε θα χάσω και τους ψηφοφόρους μου...

- Πασχάλης: Μα...

- Αλίκη: Σκάσε...

- Πασχάλης: Μα...

- Αλίκη: Σκάσε... και απο δώ και πέρα θα γίνεται ότι λέω εγώ.

Αααα ρε μαλακάκο, τι θα πάθεις τώρα, έτσι που τα κανες. Ε ρε παντόφλα που θα πέσει...θα βγαίνεις απ το σπίτι μόνο για να πας στο Σκλαβενίτη και να γυρίσεις.

- Έλα εδώ βλάκα. Τι σου είπα εγώ, Άλτις σου ζήτησα, Μινέρβα έφερες?

- Μα ήταν πιό φτηνό.

- Και ποιός σου είπε ότι έχει να κάνει με τα λεφτά?

- Μα, καλό είναι κι αυτό.

- Καλάμια είναι...

- Καλά μωρό μου μη θυμώνεις, πάω να το αλλάξω.

- Το καλό που σου θέλω...

- ...

- ...

- Άλτις, είπες?

- : |

Αυτά παθαίνουν οι αφελείς. Ούτε fans τώρα, ούτε γκομενάκια τίποτα. Θα ρέψεις. Αντί σαν άντρας να βγείς και να παραδεχτείς την πατρότητα, πήγες με πλάγιες μεθόδους, να γλυτώσεις τη διατροφή και τα έχασες όλα. Ποιά θαυμάστρια σου θα σε γουστέρνει τώρα? Το πολύ πολύ να ξεμοναχιάσεις καμιά Φάνη Πάλλη Πετραλιά σε κάνα σουαρέ της Αλίκης, και να πάρεις το σουτιέν της γι αυτόγραφο. Γιατί, για να δίνεις αυτόγραφο είσαι λίγος πλέον. Γελοίε άντρα, αποτυχημένε, ανεγκέφαλε.

Έτσι λοιπόν η Αλίκη τα φασκελοκουκούλωσε και είναι πλέον ελεύθερη πολίτιδα και έτοιμη να συμβάλλει στα κοινά και να μπεί και στα δικά μας σπίτια με πλαγιολίσθηση. Παιδιά αν δείτε και διαβάσετε το βλογ της, θα φρίξετε. Αλλά το καλύτερο είναι το βιογραφικό και τα λινκς με φωτό και άλλα ανατριχιαστικά. * http://www.pascalis.gr/aliki_frame.htm

Βιογραφικό Αλύσσιας

Γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Μηχανικό-Ηλεκτρολόγο και μητέρα Δημόσιο Υπάλληλο και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.

Παόκι είναι ή σκουλήκι?

Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου πήρε το πτυχίο της το 1977.

Ήμουν 3^η δημοτικού τότες και μου διέφυγε.

Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών από το 1979 ασκεί τη μάχιμη δικηγορία στην Αθήνα. Μιλάει την Αγγλική γλώσσα.

Μάχιμη δικηγορία? (κουβαλάει και εξάσφαιρο δηλαδή)?

Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος Γλυφάδας στις Δημοτικές Εκλογές του 1986 (Υποψήφιος Δήμαρχος ο Ματθ. Λιούγκας) και του 1990 (Υποψήφιος Δήμαρχος ο Παναγ. Λάσκαρης).

Δε βγήκε φαντάζομαι...

Εξελέγη Δημοτική Σύμβουλος Γλυφάδας κατά την τετραετία 1998-2002 (Δήμαρχος ο Στυλ. Λανδράκης) όπου διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Πνευματικού και Πολιτιστικού Κέντρου Γλυφάδας και του Δημοτικού Ωδείου Γλυφάδας (συγχρόνως).

Συγχρόνως? Α , είναι τότε που ξενογαμούσε ο Πασχάλης.

Με δική της ευθύνη ιδρύθηκε η 40-μελής Φιλαρμονική Ορχήστρα Γλυφάδας και η 15-μελής Ορχήστρα Εγχόρδων Γλυφάδας.

Δική της ευθύνη κι αλλουνού λεφτά. Τη διηύθηνε κιόλας?

Η σημαντική δράση της κατά την τετραετία αυτή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αναφέρεται κυρίως στη διοργάνωση του «Φεστιβάλ Αιξωνής», το οποίο η ίδια έκανε πασίγνωστο φιλοξενώντας τα μεγαλύτερα θεατρικά και μουσικά σχήματα κάθε καλοκαίρι.

Oυου, Πασίγνωστο...Woodstock.

- Έκανα ότι μπορούσα, αλλά αυτός ο Ηendrix, ήθελε να καπνίζει μαύρο πάνω στη σκηνή, ε όχι...θα το μπαλώσω με τους Olympians.

Διετέλεσε επίσης εκπρόσωπος του Δήμου Γλυφάδας στην ΚΕΔΚΕ κατά την ως άνω τετραετία.

Στα ΄ρχίδια μας.

Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος και πάλι στις Δημοτικές Εκλογές του 2002.

Ωχούουου...

Μέλος της Παναθηναϊκής Ένωσης Γυναικών. Μέλος του Συλλόγου των εν Αθήναις Θεσσαλονικέων. Μέλος του Συλλόγου των εν Αθήναις Δοξατινών. Μέλος των ΟΔΕ Πολιτιστικών και Μορφωτικών Υποθέσεων της Νέας Δημοκρατίας.

Μέλος, Μέλος, Μέλος, ρε μαλάκες δε βαριέται? Επίσης, Μέλος του Συλλόγου Γ.Ο.Β.Α. (Γαμήστε Ότι Βρήτε Αμέσως), Μέλος του Συλλόγου Σ.Μ.Ο.Κ. (Σύλλογος Ματάκηδων ο Κύκλωπας), Μέλος του συλλόγου Δ.Γ.Π.Δ.Γ.,Δ.Γ.Ν.Γ.? (Δε Γαμάς Που Δε γαμάς, Δε Γαμιέσαι Να Γαμήσουμε?)

Είναι σύζυγος του γνωστού τραγουδιστή ΠΑΣΧΑΛΗ και μητέρα δύο παιδιών, της Ζίνας, που είναι μουσικοσυνθέτις και του Γιάννη, που είναι πτυχιούχος Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτιρίων. http://www.pascalis.gr/aliki_frame.htm

Συμπαθέστατα παιδιά πάντως. Είδατε, δεν είμαι και τόσο κακός...

Πολιτευτής της Β’ Περιφέρειας Αθηνών σήμερα, από τις Εθνικές Εκλογές του 2004 όπου συμμετείχε για πρώτη φορά στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ και έκανε αισθητή την παρουσία της αποσπώντας 15.300 σταυρούς, αγωνίζεται συνεχώς για την στήριξη της μεγάλης παράταξης της Νέας Δημοκρατίας και για το μεγάλο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του Προέδρου της και Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κώστα Καραμανλή.

- Θα ήθελα μια τούρτα για το σπίτι

- Δε πειράζει θα τη φάτε εδώ μαζί μας...νααα

Fame Story - So, i think you can go fuck yourself

Άλλη μία καινοτομία του δαιμόνιου Μίνωα, στο πιο μπουρδέλο κανάλι της Ελληνικής Τηλεόρασης του ολέθρου. Βλέπεις, η Ελληνική Show Biz, έχει έλλειψη ταλέντων...!
Μετά το φιάσκο της Μπεζεντάκου, που έχτισε το σπιτάκι της και τώρα τρέφεται αποκλειστικά με ψωλές και μας παράτησε, καιρός για νέο αίμα. Δυστυχώς δε ξέρω να κατονομάσω κανένα απ τα γαμόπαιδα, που πήραν μέρος στο διαγώνισμα που τους έβαλε, ο Ψινάκης και η υπόλοιπη παρέα πετυχημένων νταβατζήδων και πορνών της επιτροπής που αφήνει χωρίς δουλειές επαγγελματίες αλλά άσημους τραγουδιστές, ηθοποιούς, χορευτές που μοχθούν χρόνια στο χώρο, βάζοντας αυτούς "πρώτα" ονόματα στα νυχτερινά μαγαζιά.

Δηλαδή με 5 μήνες μέσα σ ένα σπίτι κυκλοφορόντας με τη φόρμα και μαύρες κάλτσες απ τη βρώμα, μαθαίνεις να λες 5 τραγουδάκια κι ένα ποίημα, κι αν το πείς σχετικά καλά, δείξεις κάνα βυζοκοιλιακό και καβλώσουν οι "λεβεντόκωλοι" της επιτροπής παίρνεις το εισητήριο για την "Ηeaven". Κι απο κεί και πέρα όλα είναι εύκολα. Σου ανοίγονται οι "πίσω" πόρτες της επιτυχίας. Και μπορείς ώς ισάξιος καλλιτέχνης με τον Πάριο, το Νταλάρα, τη Μοσχολιού, τη Σωτηρία Μπέλλου την Καλομοίρα, τον Βαμβακάρη, το Μπιθικώτση, το Ρέμο (:p), να τραγουδάς σ ένα μαγαζί στη παραλία, στο Θερμαϊκό στον Σαρωνικό δε παίζει ρόλο, και να έχεις και άποψη, αλλά ώς σωστός καλλιτέχνης και μετριόφρων άνθρωπος με αρχές, πατώντας στη γή αλλά με το μυαλό στο ουράνιο στερέωμα, να κάνεις δηλώσεις όπως:

"Ο Νταλάρας είναι ένας πολύ σημαντικός καλλιτέχνης και 8α ήθελα πολύ να συνεργαστώ μαζί του, άλλωστε τον ακούω απο μικρό παιδί"

Δηλαδή τι συνεργασία εννοείς; Να του κρατάς τη κιθάρα όταν παέι τουαλέτα;

Τι άλλο θα ζήσουμε θεέ μου?

Aλλά δε φταίνε αυτοί. Τα κωλόζωα που κουνάνε της σημαίες στη eurovision, είναι τα ίδια σκατίμπετα μ αυτά που ψηφίζουν τον καλύτερο στην εκπομπή αυτή. Και είναι όλα τους μέσα στη μουσική παιδεία του Αντέννα Radio, και το βράδυ βλέπουν MAD TV.

Καλά, άααλλο κανάλι αυτό. Μπορεί να σου δείχνει ένα videoclip πχ. Placebo και στα καπάκια να σου βάλει Βανδή...! Στην εκπομπή “mixer”…OUAOU. Χορηγός Lacta.

Η μεγαλύτερη ξενέρα στη ζωή σου!

Είμαι σίγουρος, ότι όλοι αυτοί αγοράζουν δίσκους, όπως διαλέγουν DVD στα videoclubs. Πάνε στο ταμείο και ρωτάνε «Ρε κοπελιά, έβγαλε κάνα καινούργιο ο Κόπολας?», «Τίποτα με τον Βαντάνενε?»

ΚΑΑ ΘΥ ΣΤΕΕ ΡΗ ΣΗ - ΤΡΑΛΑΛΑ ΛΑΛΑ

Σε τι κόσμο μεγαλώνω πατέρα...??!!

ΥΓ. Ρε MAD TV, γαμόθεοι, βάλτε και λίγο metal...

SEX AND THE CITY - Το καυλί μου στάζει πύον, πιάσε μου μια ΙΟΝ

Μάαλιστα...εδώ είμαστε. Και ξαφνικά ανακαλύψαμε το sex. Το sex της τελευταίας στιγμής? Το sex το αγχωμένο, το sex το και καλά απελευθερωμένο? Το sex με όλη την έννοια της λέξης? Ή το sex που το κάνεις συνειδητοποιημένα, εφόσον ξέρεις τι θέλεις.

Το προβλημά μου εδώ δεν έχει να κάνει με την γνωστή και πετυχημένη ΤV σειρά, με την παρέα 4 γυναικών που γενικά ψάχνεται να απολαύσει το sex.

Το προβλημά μου είναι με όλους ατούς που δε μοιάζουν στο ελάχιστο ως χαρακτήρες, ως lifestyle, και ως σεξουαλικά απελευθερωμένοι με τις ηρωίδες της τηλεοπτικής σειράς, αλλά το παίζουν...Δεν εννοώ να ξοδεύουν μια περιουσία στα Prada και στα Gucci οι γυναίκες και οι άντρες να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να έχουν ένα ωραίο γαμιστρώνα με ένα καλό αυτοκίνητο μουνοπαγίδα, ώστε να είναι λίγο παραπάνω αρεστοί, ούτε να κάθονται στον πρώτο/η τυχόντα, αλλά να το ψάχνουν πιό πολύ μέσα τους.

Γιατί αν υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι (τουλάχιστον στην Ελλαδα, που ζούμε) θα υπήρχαν και οι "εξαφανισμένοι" κατ' αυτές άντρες, και οι «ξηγημένες» κατ’ αυτούς γυναίκες, και θα είμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι σεξουαλικά.

Συνήθως οι γυναίκες που λένε οτι δεν υπάρχουν άντρες, είναι ή κακογαμημένες, ή χωρισμένες, ή αυτές που γενικά μισούν τους άντρες και ψάχνουν για "χορηγούς". Δεν είναι τυχαίο ότι η Αθήνα (δε ξέρω, απο Θεσσαλονίκη μεριά τι παίζει, δεν έχει τύχει να συναναστραφώ στην συμπρωτεύουσα) ότι η Αθήνα λοιπόν, έχει καταντήσει ένα μεγάλο κρεβάτι. Ποιός το λέει αυτό? Εκτός άν μιλάμε όλοι για όσα ακούγονται στην τηλεόραση για τον πήξε και την δήξε.

Όταν μιλάμε συνεχώς για sex, πάει να πεί ότι μας λείπει!
Γιατί αν βγεί ένας ή μία και πεί ότι εγώ κάνω κάθε μέρα sex, εγώ προσωπικά θα τον περάσω ή για ζιγκολό που πηδάει γριές ή, για πουτάνα, ή, για ψεύτη και φαμφάρα. Δε μπορεί να κάνεις κάθε μέρα sex με το ίδιο άτομο και να μιλάς γι αυτό. Συνήθως οι ευτυχισμένοι σεξουαλικά, δε το κάνουν θέμα. Όσοι έχουν μια υγιή σχέση, φαίνεται στο προσωπό τους και θα είναι οι τελευταίοι που θα πάρουν θέση σε μια "σοβαρή" συζήτηση γύρω απ το θέμα αυτό. Αυτοί είναι που ΓΑΜΑΝΕ. Κανείς άλλος. Άντε και οι μαθητές στις πενταήμερες...!

Όλοι οι υπόλοιποι, οι μεν άντρες "ξαλαφρώνουν" με αλλοδαπές, οι δε γυναίκες αν δεν έχουν σχέση ή κάνα δονητή, τη βγάζουν με κάνα πρώην τους. Αυτή είναι η κατάσταση. Γιατί όλοι τρέχουμε και κάνουμε login sta facebook στα hi5 στα MSN, στα sites γνωριμιών? Για να γαμήσουμε και το τελευταίο γκομενάκι που ξέφυγε απ την υποληψή μας, ή επειδή δε γαμάμε και πολύ τελευταία? Η φάση είναι ότι στα εν λόγω sites κατά την εγγραφή, σου ζητάται να γράψεις το φύλο σου και το λόγο που είσαι εδώ, και σου χει... Ψάχνεις γυναίκες/άντρες για... Γνωριμία, Σχέση, Φιλία, Κουβεντούλα, Ταραντούλα, Βιολοντσέλο, Κιθάρα, Αποτρίχωση, Μπρίζα, Παστίτσιο., ή σου έχει σε κάποια απ αυτά, μια custom επιλογή που γράφεις μόνος σου...

Το θεωρώ τόσο υποκριτικό κυρίως απ τις γυναίκες που σημειώνουν τη custom επιλογή με σαχλαμαρίδια του τύπου ...καφεδάκι και κουβεντούλα – απο περιέργεια και μόνο- ένοιωθα μόνη αυτο το Σάββατο, υπάρχει άραγε κάποιος εκεί έξω?-

Ναι μωρή γαμιόλα υπάρχει, και σε περιμένει με το πούτσο όρθιο, έλα σε περιμένω...

Εμα πιά δε μπορώ να ακούω και να βλέπω τόση υποκρισία για κάτι που όλοι κάνουμε και ξέρουμε και στο κάτω κάτω δεν είναι και ντροπή. Σιγά μη με νοιάζει να ανταλάξω φωτογραφίες με το κάθε μαλάκα, η το τι πιστεύει, ο καθένας για το μεσανατολικό. Στο πούτσο μου κιόλας...

Σκάνε μετά κάτι μαλάκες άντρες απ το πουθενά και αρχίζουν να σου μιλάνε για τα χιλιάδες γαμήσια παρτούζες, τα one night stands, και λες, ...που ζώ εγώ και τι κάνω? Σιγά ρε Γκουζγκούνη κατούρα και λίγο. Αυτοί είναι και το χειρότερο είδος που κυκλοφορεί, οι και γαμώ τους δήθεν. Και καλά οι άντρες...μη τους πουν ότι δε γαμούν, τους παίρνει απο κάτω.
Αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη πλάκα είναι οι γυναίκες. Αυτές ζούν στο κόσμο του Άρλεκιν. Θέλουν πάνω απ όλα ο άντρας να είναι αρσενικό κάτι ανάμεσα σε Αστραπόγιαννο και Paul Newman, να μη τους μιλάει άσχημα, να είναι δυναμικός και ταυτόχρονα τρυφερός, να είναι ανεξάρτητος οικονομικά απ τα 18 του, να ζεί στο σπίτι του με κήπο και λαμπραντόρ και όχι με τους γονείς του, αλλιώς είναι μαμάκιας και βουτυρόπαιδο, να τους κάνει όλα τα χατήρια, και να, να, να, και η λίστα δεν έχει τέλος.

Sorry ρε κορίτσια να ρωτήσω κάτι? Άντρα θέλετε ή τον Κωτσόβολο που τα χει όλα και συμφέρει?
Εσείς που θέλετε όλα αυτά, μπορείτε να τα δώσετε κιόλας? Δηλαδή μη μου πείτε ότι η μέση γυναίκα, ζεί σε δικό της , ή έστω ενοικιαζόμενο σπίτι, με το αυτοκινητό της, τον καλοπισμό της, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται (κομμωτήρια, καλλυντικά, γυμναστήρια) τα πάγια έξοδα της, και της μένουν και λεφτά να κάνει τη ζωούλα της και όλα αυτά απο ένα μισθό? Πως λοιπόν ένας μέσος άντρας με λίγο παραπάνω -και πολύ ίσως λέω- απ το βασικό μισθό, να σας κάνει "βασίλισσες"? Ντάξει δικαιωμά σας να ψάχνετε το καλύτερο άρωμα σε ακριβό μπουκάλι με ωραίο περιτύλιγμα, και designάτη συσκευασία, άλλα αυτό το πράγμα έχει καταντήσει τόσο must που οι άντρες έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι πρώτα θα αποκτήσουν μπάκα, καράφλα και βαθιά τσέπη και ίσως τότε κάτι να γίνει. Σας φαίνομαι υπερβολικός κι ότι τα παραλέω. Κάντε μια βόλτα στα clubs, και τότε θα καταλαβετε τι εννοώ. Θα δείτε 300 μπάκουρους και 400 μπακούρες, να κάθονται αντικρυστά, όπως στα πάρτυ του δημοτικού, και να κοιτάνε το μεγάλο τραπέζι στη μέση με τους χλιδάτους, αντί να πλακωθούνε στο «παστίτσιο». Το να πλησιάσεις μια κοπέλα και να της μιλήσεις σε ένα bar, αντιστοιχεί με ανδραγάθημα άξιο Πολεμικού Σταυρού και Μεταλλίου Ανδρείας. Πας κοντά με κάποιο θάρρος και γυρνάει και σε κοιτάει με ένα βλέμμα έτοιμη να σου τραβήξει εφτά χαστούκια, που τόλμησες να την ενοχλήσεις, ή στην καλύτερη θα κοιταχτεί με τη φίλη της και θα κλάσουν στα γέλια. Κερνάς σφηνάκια, (το κλασσικό εικονογραφημένο σκηνικό), πετάς καμιά ατάκα, να σπάσεις το πάγο, κι αυτές στη μουνάρα τους. Μου ‘χε πεί μια γκόμενα κάποτε ύστερα απο ένα αποτυχημένο καμάκι...

«Καλά ρε φίλε, το βρίσκεις περίεργο ότι εγώ και η φίλη μου, ήρθαμε εδώ να μιλήσουμε και να πιούμε ένα ποτό και δε θέλουμε να μας ενοχλούνε?»

«Εσύ το βρίσκεις φυσιολογικό τη στιγμή που φοράς μίνι με ξώβυζο και μπότες, να μη στην πέσω?» απάντησα...

Sorry κιόλας ρε μαλάκα, δηλαδή, όταν εγώ θέλω να πώ μ ένα φίλο μου τα σωψυχά μας θα ντυθώ θα στολιστώ και θα πάω σ ένα bar με ντάπαντούπα να μιλήσω...? τι να πώ ρε πούστημ. Θα πάω στη Ν. Υόρκη να τη πέσω στη Kim Catral, τι άλλο να κάνω ο πούστης?

Γι αυτό ρε γαμώ έχουμε κόψει τα μπαρ τα κλάμπ έχουν εξαφανιστεί τα στέκια, οι παρέες και το χουμε ρίξει στον ιντερνέ και στον αμανέ. Δεν πας σε ένα bar βέβαια μόνο για καμάκι, ή για να συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου, ούτε σίγουρα θα είσαι τόσο τυχερός ώστε να σου κάτσει μία/ένας με τη πρώτη. Απλά το ότι πλησιάζεις ένα νέο πρόσωπο, δε σημαίνει απαραίτητα ότι θέλεις και να το γαμίσεις. Να πούμε δυό κουβέντες σαν άνθρωποι face to face, και ότι προκύψει δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Τι ανασφάλεια είναι αυτή ρε πούστη? Κι αν θεωρήσουμε ότι να συνάπτεις σχέση με συναδέλφους στη δουλειά είναι αντιδεοντολογικό, οι επιλογές λιγοστεύουν κι άλλο.

Εμ γι αυτό τα στριπτιτζάδικα, κάνουν χρυσέ δουλειέ.

Ταυτοχρόνως, μου τι σπάνε οι άντρες, που τη πέφτουν με την καλή και την κακή έννοια συνεχώς. Καταντάει βαρετό. Υπονοούμενα, χειρονομίες, κομπλιμεντάκια, ζαχαρίτσες, γλυκουλικισμοί, χαριτωμενιές και τα ρέστα. Μια κατάσταση που θα τη συναντήσεις απ τη δουλειά σου μέχρι το χασάπικο στη γειτονιά σου. Παιχνίδι να γίνεται θα μου πείς. Το αποτέλεσμα πιο είναι όμως? Το αποτέλεσμα είναι ότι τελικά δε γίνεται τίποτα.

Γι αυτό και συναντώ πολύ μοναξιά τελευταία, ή, σχέσεις με ακραίες αντιδράσεις κι απ τις 2 πλευρές. Στα πρόθυρα νευρικής κρίσης για το τίποτα. Κι αυτό έχει την εξηγησή του. Πιστεύω ότι όσο περισσότερο μένεις μόνος σου για ένα διάστημα, μετά απο μία σχέση, τόσο καλύτερα είναι. Η λογική του πιθήκου «μη κρεμαστείς απο ένα κλαδί αν δε πιαστείς απο ένα άλλο» έχει καταστρέψει και συνεχίζει να καταστρέφει σχέσεις και να χαλάει ψυχολογίες κι ανθρώπους. Γιατί δεν είναι σωστό να ξεπεράσεις την/τον πρώην ξεσπώντας στον/ην επόμενο/η. Κάτσε λίγο μόνος/η, φάε τα σκατά, ξεπερασέ το με αξιοπρέπεια και μετά άνοιξε τη καθαρή σου καρδιά στον/ην επόμενο/η. Αυτο το πράγμα του ότι «δε μπορώ να είμαι μόνος/η» οπότε τα φτιάχνω και όπου βγώ είναι το πιό μαλακισμένο πράγμα που μπορεί να κάνεις. Γιατί ξεσπώντας στον άλλο αργά ή γρήγορα χαλιέται το πράγμα και μετά η επόμενη σχέση γκρεμίζεται με τον ίδιο τρόπο σαν ντόμινο. Πα να παίξω λίγο Call of Duty 4 να ξεχαστώ. Because love is war...!